تالاب بینالمللی هامون، نگین فیروزهای سیستان و قلب تپنده جنوب شرق ایران، فراتر از یک اکوسیستم آبی، شاهرگ حیاتی و عامل اصلی توازن اقلیمی در منطقهای است که نزدیک به ۳۰ سال با خشکسالیهای پیاپی دست و پنجه نرم میکند؛ این تالاب در زمانهای پرآبی خود مانند یک «کولر طبیعی» عمل میکرده است.
اهمیت تالاب هامون تنها به حفظ تنوع زیستی و زیستگاه پرندگان مهاجر محدود نمیشود؛ زمانی که هامون لبریز از آب است؛ تبخیر سطحی حاصل از آن، دمای محیط را به طرز چشمگیری کاهش داده و رطوبت مطلوبی را به منطقه تزریق میکند.
این پدیده باعث میشود حتی در داغترین ماههای سال، ساکنان منطقه از نسیمهای خنک و مطبوعی بهرهمند شوند که هوای سوزان کویری را به هوایی معتدل و دلپذیر تبدیل میکند؛ در واقع، پرآبی هامون مانند سدی طبیعی در برابر پدیده ریزگردها عمل کرده و با تثبیت بستر تالاب، از برخاستن طوفانهای شن جلوگیری میکند.
این موضوع علاوه بر تاثیرات اقلیمی، رونق صیادی، کشاورزی و دامداری در حاشیه هامون، مستقیماً با وضعیت آبی آن گره خورده است.