هر کدامشان ۲۶ سال داشتند؛ سنی برای ساختن، عاشق شدن، کار کردن، ورزش کردن و دنبال کردن رویاهایشان. اما خیابانهای دیماه برای آنها به نقطه پایان تبدیل شد؛ با گلوله سرکوب، در بیخبری خانوادهها، با پیکرهایی که در گرو ماندند و روایتهایی که پایانی ندارند. محمد جباری دیزیچه، یاشار سلطانیراد، امید باقری، سعید توکلیان دشمنزیاری، امیرعباس باغستانی، مهدی (کیارش) صفری، بهنام برآبادی و صادق علیجانی علیجانوند نامشان را مینویسیم، چون این روایتها بخشی از حافظه جمعی ما ایرانیان است؛ حافظهای که با سکوت کنار نمیآید. #جاویدنامان انقلاب ملی ایرانیان