ایران، ایستاد در پناه علی علیهالسلام
تهران در روز عید غدیر، میزبان میلیونها عاشق امیرالمؤمنین(ع) بود؛ مردمی که پس از گذراندن روزهای سخت، گرد هم آمدند تا بار دیگر زیر پرچم ولایت، ارادت خود را به نمایش بگذارند.
و در تمام مسیر این جشن نیز جای خالی شهدا به چشم نمیآید چرا که تصاویرشان قدم به قدم بر موکبها نقش بسته و یادشان در جایجای این میهمانی زنده است. گویی که مردم نمیخواهند یاران آسمانی این سرزمین از جشن ولایت امیرالمؤمنین(ع) جا بمانند. درست مثل همان نقاشی که در میان شلوغی جمعیت، چهره شهدا را بر بوم، جان میبخشد و چنان غرق در کارش است که گویی جز خودش و آن مردان آسمانی، کسی را نمیبیند.
و حالا در غروب این جشن ده کیلومتری، میان هزاران فریاد «یا علی»، بیش از هر زمان دیگری میتوان فهمید چرا پس از قرنها هنوز این مردم دست بر سینه میایستند و ذکرشان «السلام علیک یا امیرالمؤمنین.» است. چرا که هر بار که روزگار بر آنان سخت گرفته، پناهی بجز علی(ع) نیافتهاند؛ پناهی که قرنهاست در دل ایران زنده مانده و تا همیشه برای این سرزمین، نشانی از امید، ایستادگی، ایمان و زندگی میآورد.
تهران در روز عید غدیر، میزبان میلیونها عاشق امیرالمؤمنین(ع) بود؛ مردمی که پس از گذراندن روزهای سخت، گرد هم آمدند تا بار دیگر زیر پرچم ولایت، ارادت خود را به نمایش بگذارند.
و در تمام مسیر این جشن نیز جای خالی شهدا به چشم نمیآید چرا که تصاویرشان قدم به قدم بر موکبها نقش بسته و یادشان در جایجای این میهمانی زنده است. گویی که مردم نمیخواهند یاران آسمانی این سرزمین از جشن ولایت امیرالمؤمنین(ع) جا بمانند. درست مثل همان نقاشی که در میان شلوغی جمعیت، چهره شهدا را بر بوم، جان میبخشد و چنان غرق در کارش است که گویی جز خودش و آن مردان آسمانی، کسی را نمیبیند.
و حالا در غروب این جشن ده کیلومتری، میان هزاران فریاد «یا علی»، بیش از هر زمان دیگری میتوان فهمید چرا پس از قرنها هنوز این مردم دست بر سینه میایستند و ذکرشان «السلام علیک یا امیرالمؤمنین.» است. چرا که هر بار که روزگار بر آنان سخت گرفته، پناهی بجز علی(ع) نیافتهاند؛ پناهی که قرنهاست در دل ایران زنده مانده و تا همیشه برای این سرزمین، نشانی از امید، ایستادگی، ایمان و زندگی میآورد.
