مصلحتها؛ خط قرمزی که بسیاری از روایتها را متوقف میکند
امرالله احمدجو در گفتوگو با تسنیم:
اگر نگاهی به تاریخ تمدن اسلامی بیندازیم، میبینیم بسیاری از حکما، فلاسفه، اندیشمندان و فقهای بزرگ، چه در میان اهل سنت و چه در میان شیعیان، ایرانی بودهاند.
البته ملتهای دیگر نیز چهرههای برجستهای داشتهاند؛ از لبنان گرفته تا اندونزی و دیگر سرزمینهای اسلامی، اما واقعیت این است که سهم ایرانیان در شکلگیری و بالندگی تمدن اسلامی سهمی چشمگیر و انکارناپذیر است.
ایران زمانی با اسلام روبهرو شد که صاحب تمدنی کهن، غنی و ریشهدار بود. این سرزمین با پشتوانهای عظیم از فرهنگ، دانش و تجربه تاریخی، پذیرای آخرین دین الهی شد و همین پیوند میان فرهنگ ایرانی و آموزههای اسلامی، زمینهساز شکلگیری بخش مهمی از تمدن اسلامی شد.
به همین دلیل معتقدم سهم ایرانیان در این مسیر تاریخی باید بهدرستی روایت و ادا شود و آثار نمایشی میتوانند نقش مهمی در بازخوانی این میراث ایفا کنند.
البته بخشی از دشواری تولید این آثار به همان مصلحتاندیشیهایی بازمیگردد که معمولاً در تصمیمگیریهای فرهنگی وجود دارد. یکی از نگرانیها این است که پرداختن به برخی موضوعات تاریخی، ناخواسته اختلافات مذهبی و فرقهای را دوباره زنده کند یا به آتش تنشهایی دامن بزند که سالها تلاش شده خاموش بماند.
در کنار این ملاحظات، مسئله سرمایهگذاری و امکانات تولید نیز اهمیت فراوانی دارد. گاهی تحریمها و محدودیتهای اقتصادی آنقدر گسترده میشوند که اجرای پروژههای بزرگ تاریخی را با دشواری جدی روبهرو میکنند.
این محدودیتها فقط مالی نیست؛ از امکانات فنی گرفته تا تأمین نیروی انسانی متخصص و همکاریهای بینالمللی، همه میتوانند تحت تأثیر قرار بگیرند. به همین دلیل ساخت آثار تاریخی و مذهبی بزرگ، علاوه بر اراده فرهنگی، به امکانات و حمایتهای گسترده نیز نیاز دارد.
امرالله احمدجو در گفتوگو با تسنیم:
اگر نگاهی به تاریخ تمدن اسلامی بیندازیم، میبینیم بسیاری از حکما، فلاسفه، اندیشمندان و فقهای بزرگ، چه در میان اهل سنت و چه در میان شیعیان، ایرانی بودهاند.
البته ملتهای دیگر نیز چهرههای برجستهای داشتهاند؛ از لبنان گرفته تا اندونزی و دیگر سرزمینهای اسلامی، اما واقعیت این است که سهم ایرانیان در شکلگیری و بالندگی تمدن اسلامی سهمی چشمگیر و انکارناپذیر است.
ایران زمانی با اسلام روبهرو شد که صاحب تمدنی کهن، غنی و ریشهدار بود. این سرزمین با پشتوانهای عظیم از فرهنگ، دانش و تجربه تاریخی، پذیرای آخرین دین الهی شد و همین پیوند میان فرهنگ ایرانی و آموزههای اسلامی، زمینهساز شکلگیری بخش مهمی از تمدن اسلامی شد.
به همین دلیل معتقدم سهم ایرانیان در این مسیر تاریخی باید بهدرستی روایت و ادا شود و آثار نمایشی میتوانند نقش مهمی در بازخوانی این میراث ایفا کنند.
البته بخشی از دشواری تولید این آثار به همان مصلحتاندیشیهایی بازمیگردد که معمولاً در تصمیمگیریهای فرهنگی وجود دارد. یکی از نگرانیها این است که پرداختن به برخی موضوعات تاریخی، ناخواسته اختلافات مذهبی و فرقهای را دوباره زنده کند یا به آتش تنشهایی دامن بزند که سالها تلاش شده خاموش بماند.
در کنار این ملاحظات، مسئله سرمایهگذاری و امکانات تولید نیز اهمیت فراوانی دارد. گاهی تحریمها و محدودیتهای اقتصادی آنقدر گسترده میشوند که اجرای پروژههای بزرگ تاریخی را با دشواری جدی روبهرو میکنند.
این محدودیتها فقط مالی نیست؛ از امکانات فنی گرفته تا تأمین نیروی انسانی متخصص و همکاریهای بینالمللی، همه میتوانند تحت تأثیر قرار بگیرند. به همین دلیل ساخت آثار تاریخی و مذهبی بزرگ، علاوه بر اراده فرهنگی، به امکانات و حمایتهای گسترده نیز نیاز دارد.