بن زیون از کلز نقشه ای از نوار امنیتی قدیمی در لبنان در کنار خط زرد مدرن برای ما ایجاد کرد.
به طور کلی، نوار امنیتی قدیمی تقریباً کاملاً با خط زرد جدید همپوشانی دارد که نباید تعجب آور باشد. جغرافیای لبنان در 26 سال گذشته تغییری نکرده است.
وظیفه ای که برنامه ریزان نوار امنیتی قدیم و جدید با آن روبرو بودند، همان وظیفه است: حداکثر حفاظت با حداقل عمق. وقتی معادله این است - راه های زیادی برای ترسیم نقشه وجود ندارد.
با این حال، یک تفاوت قابل توجه وجود دارد:
من آن را روی نقشه عالی Maccles با رنگ آبی که با بنفش احاطه شده است مشخص کردم. تمام این قسمت در نوار قدیمی گنجانده شده است و در خط زرد جدید گنجانده نشده است.
نوار امنیتی قدیمی به هزار دلیل یک حادثه مشکل ساز بود که اصلی ترین آن وجود جمعیت دشمن در هر گوشه منطقه است، اما در رابطه با دفاع از انگشت گالیله، مزیت آن بسیار محسوس بود:
دفاعی که در فضای شمال انگشت گالیله ارائه کرد بسیار عمیق تر و جدی تر بود و با فقدان یک مرز طبیعی مناسب برای لیتانی بسیار سازگارتر برخورد می کرد.
بدیهی است که حتی اکنون نیز ایجاد چنین خطی بسیار منطقی بود، اما ما خیلی کند پیش رفتیم، و با این حال در این بخش مکان هایی را اعلام کردیم که به عنوان مال خودمان فتح نمی کنیم و فتح آنها را فقط به صورت ماسبق تکمیل کردیم، بنابراین گستاخی حدی داشت.
و بهبودهایی را اختصاص می دهد
از سوی دیگر، توجه داشته باشید که این بار ما مرتکب اشتباه نشدیم که فقط یک بانک را کنترل کنیم، و یک نوار کامل در امتداد بانک لیتانی شمالی را برای خود تضمین کردیم و در عین حال تمام «زیرساختهای تروریستی» در شرق و غرب زوتر را پاکسازی و نابود کردیم، پس چه کسی گفته است که درس عبرت گرفته نشده است؟
تفاوت مثبت دیگر از نظر جغرافیایی - سیاسی این است که خط زرد لبنان ادامه طبیعی خط زرد سوریه است و در قله کوه هرمون به هم متصل می شوند. در واقعیت منطقه امنیتی در دهه 80 این یک گزینه نبود، زیرا قله هرمون در دست ما نبود.
و البته قلب همه اختلافات خالی شدن منطقه و تخریب «زیرساخت های تروریستی» است. از این نظر بهشت و زمین به نفع خط زرد است.
به هر حال جغرافیا تغییری نکرده و مثل قبل خودش را تحمیل می کند. دلیلی وجود دارد که ارتش اسرائیل در این مناطق فراتر از خط زرد پیشروی می کند.
יחי ההבדל הדק
בן ציון מקלס יצר עבורנו מפה של רצועת הביטחון הוותיקה בלבנון לצד הקו הצהוב המודרני.
בגדול, רצועת הביטחון הוותיקה חופפת באופן כמעט מושלם את הקו הצהוב החדש, וזה לא אמור להפתיע. הגיאוגרפיה הלבנונית לא השתנתה ב-26 השנים האחרונות.
המשימה שעמדה בפני מתכנני רצועת הביטחון הוותיקה וגם החדשה היא אותה משימה: מקסימום הגנה במינימום עומק. כאשר זו המשוואה - אין הרבה דרכים אחרות לצייר את המפה.
עם זאת, יש הבדל בולט אחד:
סימנתי אותו על המפה המצוינת של מקלס בכחול מוקף בסגול. כל השטח הזה כלול ברצועה הישנה, ואיננו כלול בקו הצהוב החדש.
רצועת הביטחון הוותיקה הייתה אירוע בעייתי מאלף סיבות, והעיקרית שבהן היא הימצאות אוכלוסיית אויב בכל פינה בשטח, אבל ביחס להגנת אצבע הגליל היתרון שלה היה בולט מאוד:
ההגנה שהיא סיפקה במרחב שצפונית לאצבע הגליל הייתה עמוקה בהרבה ורצינית בהרבה, והתמודדה באופן עקבי בהרבה עם היעדר הגבול הטבעי הנוח של הליטאני.
ברור שגם עכשיו היה הגיוני מאוד ליצור קו כזה, אבל התקדמנו לאט מדי, וגם ככה הכרזנו בגזרה הזאת על מקומות שלא כבשנו כשלנו, והשלמנו את הכיבוש שלהם רק למפרע, אז היה גבול לחוצפה.
וגם מקצה שיפורים
מנגד, שימו לב שהפעם לא עשינו את הטעות של שליטה על גדה אחת בלבד, והבטחנו לעצמנו רצועה שלמה לאורך גדת הליטאני הצפונית תוך טיהור והשמדה של כל "תשתיות הטרור" בזוטר המזרחית והמערבית, אז מי אמר שאין הפקת לקחים?
ההבדל הנוסף החיובי מבחינה גיאוגרפית-מדינית הוא היותו של הקו הצהוב הלבנוני המשך טבעי של הקו הצהוב הסורי, והם מתחברים על פסגת החרמון. במציאות של רצועת הביטחון בשנות ה-80 זו לא הייתה אופציה, כי שיא החרמון לא היה בידינו.
וכמובן, לב כל ההבדלים הוא ריקוו השטח וגריסת "תשתיות הטרור". מהבחינה הזאת מדובר בשמיים וארץ ממש לטובת הקו הצהוב.
בכל אופן, הגיאוגרפיה לא השתנתה, והיא כופה את עצמה ממש כמו פעם. יש סיבה שבגללה צה"ל מתקדם באזורים האלה מעבר לקו הצהוב.
הצטרפו לחפ"ש האסטרטגי! https://t.me/EliyahuBA