بازنمایی جوهره غدیر/ حضور در میدانی که قهرمانش «علی» و اتکایش «ولی»است
فرهاد قائمیان بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر هم زمان با فرا رسیدن عیدسعید غدیرخم دلنوشتهای را منتشر کرد.
در متن منتشر شده از سوی فرهاد قائمیان آمده است:
«سال هاست به لطف پروردگار مهربانم هم نفس سینما و تلویزیون و تئاتر هستم. سال هاست که هر زمان از خواب بیدار می شوم، نمی دانم چه حکمتی است که قبل از هر کلام و هر یادی، نام نامی مولا را بر زبانم جاری می کنم و با یک «یاعلی» می روم به سمت آن چه روز و روزگار در آن روز برایم مقدر کرده است.
اصلا هر وقت و هر زمان «یاعلی» می گویم باور دارم همین یک کلمه «برکت» می آورد و حقیقتی را فریاد میزند که گویی یک نمایشنامه یا فیلمنامه ای کامل برای عرض ارادت به پیشگاه قهرمانی است که قهر ندارد؛ سراسر عشق است و ماندگاری و بودن، آن هم در زمانی که نبودن ها در خیلی اوقات جایشان را به بودن ها داده است.
انگار سهم من از نام نامی «علی(ع)» و واقعه «غدیر» که به باور من روایت و فلسفه اش آینه ای تمام نما برای روزگاری است که در آن زیست می کنیم، بودن در یک نقش بی پایان است. آن هم در صحنه نمایش روزگاری که جهانش پر از خطر است و خطا، اما خاطرم با یاد و نام او خطری ندارد. انگار با زبان بی زبانی به من می فهماند پای آن چه از آموزه های غدیر خواندم و برایش ماندم همچنان بایستم و در میدانی باشم که قهرمانش «علی» و اتکایش «ولی» است.
فرهاد قائمیان بازیگر سینما، تلویزیون و تئاتر هم زمان با فرا رسیدن عیدسعید غدیرخم دلنوشتهای را منتشر کرد.
در متن منتشر شده از سوی فرهاد قائمیان آمده است:
«سال هاست به لطف پروردگار مهربانم هم نفس سینما و تلویزیون و تئاتر هستم. سال هاست که هر زمان از خواب بیدار می شوم، نمی دانم چه حکمتی است که قبل از هر کلام و هر یادی، نام نامی مولا را بر زبانم جاری می کنم و با یک «یاعلی» می روم به سمت آن چه روز و روزگار در آن روز برایم مقدر کرده است.
اصلا هر وقت و هر زمان «یاعلی» می گویم باور دارم همین یک کلمه «برکت» می آورد و حقیقتی را فریاد میزند که گویی یک نمایشنامه یا فیلمنامه ای کامل برای عرض ارادت به پیشگاه قهرمانی است که قهر ندارد؛ سراسر عشق است و ماندگاری و بودن، آن هم در زمانی که نبودن ها در خیلی اوقات جایشان را به بودن ها داده است.
انگار سهم من از نام نامی «علی(ع)» و واقعه «غدیر» که به باور من روایت و فلسفه اش آینه ای تمام نما برای روزگاری است که در آن زیست می کنیم، بودن در یک نقش بی پایان است. آن هم در صحنه نمایش روزگاری که جهانش پر از خطر است و خطا، اما خاطرم با یاد و نام او خطری ندارد. انگار با زبان بی زبانی به من می فهماند پای آن چه از آموزه های غدیر خواندم و برایش ماندم همچنان بایستم و در میدانی باشم که قهرمانش «علی» و اتکایش «ولی» است.
