حسامالدین حیدری نوشت: تجربه سالهای گذشته بارها نشان داده است که در مذاکرات پیچیده صرف حضور بر سر میز مذاکره ارزش محسوب نمیشود بلکه نحوه نمایش نیاز و میزان آمادگی برای ترک میز مذاکره اهمیت تعیینکننده پیدا میکند.
هرگاه طرف مقابل احساس کند زمان به سود او در حال حرکت است، انگیزهای برای ارائه امتیاز نخواهد داشت. از همین رو یکی از مهمترین درسهای این مقطع آن است که دیپلماسی زمانی میتواند منافع ملی را تأمین کند که با قدرت، صبر راهبردی و حفظ اهرمهای فشار همراه باشد.
در غیر این صورت مذاکرات به جای آنکه ابزاری برای کسب امتیاز باشند به فرصتی برای مدیریت بحران توسط طرف مقابل و تحمیل مطالبات جدید تبدیل خواهند شد.