روایت شما از زندگی پس از جنگ - یکشنبه ۱۰ خرداد
کی این کابوسها تموم میشه؟ ۴۷ سال وعدههای دروغ دادن. اکثر پدرهای خانواده شرمنده خانوادهشون شدن. شهر مرده و مردم فقط دارن نفس میکشن.
خواستم بگم ما به خاک نشستن خامنهای ضحاک رو دیدیم. رویای ایران آزاد فاصله چندانی با ما نداره، پس امیدتون رو از دست ندید.
من سرآشپز یه رستوران هستم. ما روزانه ۳۰۰ پرس ناهار و ۷۰۰ پرس شام (جوجه، کوبیده یا زرشکپلو) برای سپاه میپزیم و برای پخش بین کسانی که میان شعار میدن. قیمت هر پرس غذایی که میدیم ۶۰۰ هزار تومان میشه.
میگن اینترنت وصل شده، در صورتیکه فقط باید فیلترشکنهاتون رو اینقدر امتحان کنید تا شاید وصل بشه و یکساعت صبر کنیم تا یه سرور بهمون بده.
واقعا خسته شدیم از این وضعیت گرونی و سردرگمی. هر روزمون شده منتظر نتیجه توافق یا شاید حمله نظامی موندن. جوونیمون حروم شد این وسط.
بعد از آتشبس روحیهای برای ادامه زندگی ندارم و هر روز حس میکنم با وجود جمهوری اسلامی، زندگی در ایران جریان نخواهد داشت.
بعد از سهماه با بدبختی به اینترنت جهانی وصل شدیم که ایکاش نمیشدیم چون عزیزانی که از بین ما رفتن، دیگه هیچوقت آنلاین نمیشن.
آزادی نزدیکه مردم عزیزم. من هم مثل شما زیر فشار زیادی هستم و فشار مالی، روانی خیلی اذیتم میکنه اما به خاطر خون جاویدنامان ناامید نشین.
بعد از ۳ ماه وصل شدم و میخواستم بگم منتظر نشینیم تا یک کشور دیگه بخواد بهمون کمک کنه. ترامپ روز اول یه حرفی زد ولی ما مردم ایران نباید به این وضعیت عادت کنیم.
هر شب اینجا مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکا میگن، آخرش هم دامن خودشون رو گرفت. اما بازم درس نگرفتن و هنوز تکرار میکنن.
اینقدر خشم درون من نهفته است که با کوچکترین حرکت و فراخوان دوباره به خیابون میام، حتی اگر کشته شم.
کی این کابوسها تموم میشه؟ ۴۷ سال وعدههای دروغ دادن. اکثر پدرهای خانواده شرمنده خانوادهشون شدن. شهر مرده و مردم فقط دارن نفس میکشن.
خواستم بگم ما به خاک نشستن خامنهای ضحاک رو دیدیم. رویای ایران آزاد فاصله چندانی با ما نداره، پس امیدتون رو از دست ندید.
من سرآشپز یه رستوران هستم. ما روزانه ۳۰۰ پرس ناهار و ۷۰۰ پرس شام (جوجه، کوبیده یا زرشکپلو) برای سپاه میپزیم و برای پخش بین کسانی که میان شعار میدن. قیمت هر پرس غذایی که میدیم ۶۰۰ هزار تومان میشه.
میگن اینترنت وصل شده، در صورتیکه فقط باید فیلترشکنهاتون رو اینقدر امتحان کنید تا شاید وصل بشه و یکساعت صبر کنیم تا یه سرور بهمون بده.
واقعا خسته شدیم از این وضعیت گرونی و سردرگمی. هر روزمون شده منتظر نتیجه توافق یا شاید حمله نظامی موندن. جوونیمون حروم شد این وسط.
بعد از آتشبس روحیهای برای ادامه زندگی ندارم و هر روز حس میکنم با وجود جمهوری اسلامی، زندگی در ایران جریان نخواهد داشت.
بعد از سهماه با بدبختی به اینترنت جهانی وصل شدیم که ایکاش نمیشدیم چون عزیزانی که از بین ما رفتن، دیگه هیچوقت آنلاین نمیشن.
آزادی نزدیکه مردم عزیزم. من هم مثل شما زیر فشار زیادی هستم و فشار مالی، روانی خیلی اذیتم میکنه اما به خاطر خون جاویدنامان ناامید نشین.
بعد از ۳ ماه وصل شدم و میخواستم بگم منتظر نشینیم تا یک کشور دیگه بخواد بهمون کمک کنه. ترامپ روز اول یه حرفی زد ولی ما مردم ایران نباید به این وضعیت عادت کنیم.
هر شب اینجا مرگ بر اسرائیل و مرگ بر آمریکا میگن، آخرش هم دامن خودشون رو گرفت. اما بازم درس نگرفتن و هنوز تکرار میکنن.
اینقدر خشم درون من نهفته است که با کوچکترین حرکت و فراخوان دوباره به خیابون میام، حتی اگر کشته شم.