روایت شما از زندگی در آتش‌بس- پنجشنبه ۷ خرداد

می‌خواستم بگم برخلاف خیلی‌ها که از ترامپ و نتانیاهو ناراحت هستن، من برعکس خیلی‌ها ازشون تشکر می‌کنم که تا همین‌جا هم واقعاً کارهای بزرگی انجام دادن. تغییر در رژیم یک رونده و مردم هم به‌هرحال باید این سختی‌ها رو تحمل کنن به امید روزی که نجات پیدا کنیم.
به‌وقتش خود ما می‌جنگیم، می‌میریم و در نهایت ما ایران رو پس می‌گیریم. درسته میگیم تا کی دیگه باید تاوان بدیم، ولی اینم می‌دونیم که آزادی به دست خودمون رقم می‌خوره.
اینجا همه‌چیز داره از هم می‌پاشه؛ زندگی‌ها، کارها، پیوندها، تندرستی، سلامت روان، بهداشت، خوراک و پوشاک. تنها چیزی که ما رو سرپا نگه داشته، دیدن راهپیمایی ایرانیان خارج از کشور در ماهواره و تصور روز آزادیه.
دوستان عزیز یادتون نره که این حکومت در دی‌ماه ۱۴۰۴ چه جنایاتی انجام داد. صرفا چون اینترنت رو وصل کردن نپرید بغل آخوند. این اینترنت حق ماست، پس برای گرفتن حقتون از این ستمگران سپاسگزار نباشید.
اکثریت ما با جمهوری اسلامی مخالفیم و کار آخر رو باید خودمون انجام بدیم.
در طول تاریخ، دیکتاتورها تا لحظه آخر شاخ و شونه می‌کشن و در نهایت به فجیع‌ترین حالت ممکن سقوط می‌کنن. ما برای آزادی بهای سنگینی دادیم؛ چه دی‌ماه و چه قبل از اون، پس صبور باشید و امیدوار.
امروز وصل شدم و خواستم بگم ما در ۱۸ و ۱۹ دی شکوهی از حجم جمعیت و صدایی که خاموش نمی‌شد دیدیم که به این سادگی‌ها ناامید و تموم نمی‌شیم.
خواهش می‌کنم ناامید نشید. به ۱۸ و ۱۹ دی فکر کنید، به اون همه جوان زیبا که رفتن برای آزادی و دیگه برنگشتن. ما باید این کار رو تموم کنیم.