روایت شما از زندگی در آتشبس- پنجشنبه ۷ خرداد
اوضاع اقتصادی خیلی سخته اما در این شرایط خودمون باید هوای همدیگه رو داشته باشیم. مطمئنم همهچیز درست خواهد شد.
باید تمرکز را روی اقدام مؤثر بگذاریم: اعتصاب سراسری، نپرداختن قبوض، نرفتن به محل کار و بستن مغازهها. درخواست از رهبران خارجی راهحل نیست؛ تغییر با حرکت ما آغاز میشود.
اینترنت رو از ما گرفتن، بعد با کلی منت اون رو بهمون دادن، اون هم کاملا ضعیف، کند و به شکل فیلترنت.
آقای ترامپ با توافق و فراموش کردن مردم ایران، لطفا نگذار تبدیل به منفورترین رییسجمهور آمریکا بشی. یک ایران به قول شما امید بسته.
از وقتی اینترنت وصل شده، به خودم میگم از چی خوشحالی؟ اینکه حقت رو بهت دادن؟
اینترنت با اینکه ملی نیست، ولی خیلی ضعیف شده پس مردم بهخاطر وصل شدن اینترنت که یه حقه، خوشحال نشید.
کسی به فکر این مردم نیست؛ گرونی، بیثباتی و بیتکلیفی مردم رو کلافه کرده. نه کاری هست و نه پولی. تا این رژیم عوض نشه، هیچ چیزی تغییر نمیکنه.
تنها ۳۰ درصد ویپیانهای ایران کار میکنن. وضعیت مردم معلوم نیست و همه مشاغل خوابیده. هیچکس نمیدونه باید چیکار کنه و قراره چی بشه.
بالاخره بعد از چندین ماه به چیزی که حقمون بود دسترسی پیدا کردیم. ناگفته نماند هنوز هم خیلیها وصل نشدن و ما که وصل هستیم هم اینترنت خیلی ضعیفه.
قیمت اجاره به حدی بالاست که دیگه بهراحتی نمیشه حتی کرایه خونه داد. خرید خونه هم داره به رؤیا تبدیل میشه.
از اینکه هر چیزی حداقل یک میلیون تومان شده خسته شدیم. کی تموم میشه این کابوس؟
خدایی این چه اینترنتیه که وصل کردین؟ چه فرقی با قطع بودنش داره؟ با این سرعت فقط اعصاب آدم خرد میشه.
من یه نوجوان ۱۴ سالهام و خواستم بگم هیچوقت امیدتون رو از دست ندید. چه ترامپ ادامه بده یا نده، توافق بشه یا نشه، نسل ما اینا رو میکشه پایین.
اکثریت مردم داخل نگران مماشات آمریکا هستن. پرزیدنت ترامپ لطفا کار رو با همراهی مردم ایران تموم کن. مذاکره با قاتلان مردم ایران بیمعنیه.
اوضاع اقتصادی خیلی سخته اما در این شرایط خودمون باید هوای همدیگه رو داشته باشیم. مطمئنم همهچیز درست خواهد شد.
باید تمرکز را روی اقدام مؤثر بگذاریم: اعتصاب سراسری، نپرداختن قبوض، نرفتن به محل کار و بستن مغازهها. درخواست از رهبران خارجی راهحل نیست؛ تغییر با حرکت ما آغاز میشود.
اینترنت رو از ما گرفتن، بعد با کلی منت اون رو بهمون دادن، اون هم کاملا ضعیف، کند و به شکل فیلترنت.
آقای ترامپ با توافق و فراموش کردن مردم ایران، لطفا نگذار تبدیل به منفورترین رییسجمهور آمریکا بشی. یک ایران به قول شما امید بسته.
از وقتی اینترنت وصل شده، به خودم میگم از چی خوشحالی؟ اینکه حقت رو بهت دادن؟
اینترنت با اینکه ملی نیست، ولی خیلی ضعیف شده پس مردم بهخاطر وصل شدن اینترنت که یه حقه، خوشحال نشید.
کسی به فکر این مردم نیست؛ گرونی، بیثباتی و بیتکلیفی مردم رو کلافه کرده. نه کاری هست و نه پولی. تا این رژیم عوض نشه، هیچ چیزی تغییر نمیکنه.
تنها ۳۰ درصد ویپیانهای ایران کار میکنن. وضعیت مردم معلوم نیست و همه مشاغل خوابیده. هیچکس نمیدونه باید چیکار کنه و قراره چی بشه.
بالاخره بعد از چندین ماه به چیزی که حقمون بود دسترسی پیدا کردیم. ناگفته نماند هنوز هم خیلیها وصل نشدن و ما که وصل هستیم هم اینترنت خیلی ضعیفه.
قیمت اجاره به حدی بالاست که دیگه بهراحتی نمیشه حتی کرایه خونه داد. خرید خونه هم داره به رؤیا تبدیل میشه.
از اینکه هر چیزی حداقل یک میلیون تومان شده خسته شدیم. کی تموم میشه این کابوس؟
خدایی این چه اینترنتیه که وصل کردین؟ چه فرقی با قطع بودنش داره؟ با این سرعت فقط اعصاب آدم خرد میشه.
من یه نوجوان ۱۴ سالهام و خواستم بگم هیچوقت امیدتون رو از دست ندید. چه ترامپ ادامه بده یا نده، توافق بشه یا نشه، نسل ما اینا رو میکشه پایین.
اکثریت مردم داخل نگران مماشات آمریکا هستن. پرزیدنت ترامپ لطفا کار رو با همراهی مردم ایران تموم کن. مذاکره با قاتلان مردم ایران بیمعنیه.