بزرگترین تفاوت میان امروز و ۹۰ روز قبل، این است که شناخت ما به سیاست، جامعه، دوستان و حتی خودمان دگرگون شد.
جامعهای که امروز میداند در اوج روزهای تاریکی با چه بحرانهایی طرف خواهد شد، چه راهکارهای واقعبینانهای برای مدیریت آن خواهد داشت و مهمتر از همه، سطح توقع خود را نسبت به همه چیز بهتر میشناسد، یک جامعه تکاملیافته است.
چنین جامعهای بیشتر درد میکشد، آسیب زیادی را متحمل شده، اما دیگر از هیچ چیز غافلگیر نخواهد شد و درنهایت با عبور از مرحله واکنشگرایی، وارد مرحله کُنشگرایی میشود که این، بخش پایانی از هر انقلاب است.
بخشی که دستکم یکبار به تمام ملتها در تاریخ نشان داد، واکنشگرایی یعنی غافلگیری و بلاتکلیفی، اما آزادی، یک فرایند از دل کنشگرایی است.
باید بدانیم که یک انقلاب پیش از نمود در جامعه به عنوان یک “انقلاب سیاسی”، ابتدا در ذهن و نگرش آن جامعه، تحت عنوان یک “انقلاب فرهنگی و شناختی” رقم میخورد و ما در حال گذر از این مرحله پایانی هستیم.
امروز و در اینجا، باید بیش از هر زمان نسبت به آینده امیدوار بود، زیرا تاریخ این را به ما نشان میدهد؛ همانطور که پیشتر سرنوشت خامنهای را نشان داده بود!
جامعهای که امروز میداند در اوج روزهای تاریکی با چه بحرانهایی طرف خواهد شد، چه راهکارهای واقعبینانهای برای مدیریت آن خواهد داشت و مهمتر از همه، سطح توقع خود را نسبت به همه چیز بهتر میشناسد، یک جامعه تکاملیافته است.
چنین جامعهای بیشتر درد میکشد، آسیب زیادی را متحمل شده، اما دیگر از هیچ چیز غافلگیر نخواهد شد و درنهایت با عبور از مرحله واکنشگرایی، وارد مرحله کُنشگرایی میشود که این، بخش پایانی از هر انقلاب است.
بخشی که دستکم یکبار به تمام ملتها در تاریخ نشان داد، واکنشگرایی یعنی غافلگیری و بلاتکلیفی، اما آزادی، یک فرایند از دل کنشگرایی است.
باید بدانیم که یک انقلاب پیش از نمود در جامعه به عنوان یک “انقلاب سیاسی”، ابتدا در ذهن و نگرش آن جامعه، تحت عنوان یک “انقلاب فرهنگی و شناختی” رقم میخورد و ما در حال گذر از این مرحله پایانی هستیم.
امروز و در اینجا، باید بیش از هر زمان نسبت به آینده امیدوار بود، زیرا تاریخ این را به ما نشان میدهد؛ همانطور که پیشتر سرنوشت خامنهای را نشان داده بود!