درود؛ اکنون که اینترنت تا حدودی متصل شد، این را می‌نویسم.

در این چند هفته اخیر، ترجیح دادم مانند آنان که در ایران به جهان آزاد دسترسی ندارند، من هم برای مدتی دور از شبکه‌های اجتماعی باشم تا شاید برخی از مسائل را نبینم یا حداقل کمتر ببینم.

مشاهده روند فعالیت برخی از دوستان و همچنین زبان جدید جامعه در فقدان حضور ایرانیانِ داخل کشور، عمیقاً من را از ادامه‌ی حضور در این فضا نااُمید کرد و دو راه بیشتر نداشتم؛

یا سکوت و صبر به امید یک بازنگریِ جمعی، یا نقدهایی که شاید آنچنان هم در فضای جدا افتاده از درون ایران، پُرفایده و اثرگذار نبود.

متوجه شدم با قطع و عدم دسترسی یکسان جامعه به اینترنت، علی‌الخصوص اکثریتی که حتی توان خرید وی‌پی‌ان‌های نجومی را ندارند، جنس دغدغه‌ها در کُنش سیاسی ایرانیان بسیار متفاوت از گذشته می‌شود و گاهی آنقدر در فرعیات غرق می‌شوند که اصل هدف را فراموش می‌کنند.

امروز، خوشحالم که می‌بینم اینترنت، هرچند نصفه و نیمه، اما در حال باز شدن است و دوباره کسانی حضور دارند که دغدغه‌هایشان، متمرکز بر آنچه در ایران رُخ می‌دهد است.

نمی‌دانم اینترنت به قبل از جنگ، یا قبل از کشتار دِی برخواهد گشت یا خیر، اما می‌دانم ما هرگز به قبل از آن تاریخ برنخواهیم گشت.