بعضی خانه‌ها بعد از ۱۸ و ۱۹ دی دیگر شبیه قبل نشدند.
یک صندلی خالی ماند، یک تلفن دیگر جواب داده نشد و خانواده‌هایی ماندند با تصویری که آخرین‌بار از عزیزشان دیده بودند.
میلاد حاجیوند عبداللهی، ساسان کشوری، محمد رفیعی، بنیامین علیزاده، امید احمدی، احمدرضا خیری‌زاد، فاطمه علی‌محمدی و سعید صادقی حسنوند؛
جوانانی با زندگی‌های معمولی، با کار، دانشگاه، ورزش، عشق و هزار برنامه برای ادامه راه.
اما خیابان‌های آن روزها، برای بسیاری به آخر زندگی تبدیل شد؛ با گلوله جنگی، خونریزی، ضرب‌وجرح و پیکرهایی که بعضی خانواده‌ها با تهدید و فشار تحویل گرفتند.
این روایت‌ها کوتاه نوشته می‌شوند تا نام‌ها در حافظه‌مان بماند و فراموش نشود چه بر جوانان ایران گذشت.
#جاویدنامان انقلاب ملی ایرانیان