روایت شما از احتمال توافق میان آمریکا و جمهوری اسلامی- دوشنبه ۴ خرداد
هموطن، از شنیدن کلمه توافق ناراحت نشید. چرا که اگه توافقی بشه، جمهوری اسلامی دیگه موجودیت خودش رو از دست داده. همین الان هم جنگ داخلی بین خودشون راه افتاده.
زندهایم؛ نه از روی عادت بلکه از روی امید. خواهش میکنم دنیا سکوت نکند. از ترامپ خواهش میکنم با قاتلین ۴۰ هزار نفر مذاکره نکند. به امید آزادی.
ترامپ و نتانیاهو کمک خودشون رو رسوندن و ما نباید توقع داشته باشیم که اونا سقوط رژیم رو نهایی کنن. نبرد اصلی و نهایی رو فقط ما مردم انجام میدیم.
واقعا دیگه خسته شدیم و زندگی برای مردم سخت شده. اگه قرار بود جنگ رو نصفه راه ول کند، ایکاش از اول جنگ راه نمیانداخت. مردم ما بیچاره شدن.
مادرم از انواع دردها و بیماریها داره جون میده، اما به خاطر شرایط افتضاح اقتصادی نمیتونیم درمانش کنیم. خواهش میکنم ما رو از این وضعیت نجات بدید. واقعا دیگه خسته شدیم.
ترامپ در طول جنگ فقط دو بار از مردم ایران حرف زد و اون هم برای تحت فشار گذاشتن جمهوری اسلامی برای امضای توافق بود. این آمریکاییها غیر از منافعشون هیچچیز دیگری براشون مهم نیست.
زمان جنگ ترس بود، اما تهش امید قشنگی وجود داشت که قراره خیلی چیزها تغییر کنه. الان ناامیدی و افسردگی به حدی در مردم بالاست که مثل مردگان متحرک زندگی میکنیم. اگه قرار هست مذاکرهای بشه، وضعیت مردم و تغییر حکومت با انتخاب مردم هم باید جزوش باشه.
ترامپ من بهت امید داشتم؛ نه فقط من بلکه ۸۰ میلیون ایرانی. اینا آدم توافق نیستن. روز به روز قیمتها بالا میره و سفرهها کوچکتر میشه. به دادمون برسید.
ترامپ کاری کرد که تو خواب هم نمیدیدیم. حالا بدهکارمون شده؟ نجات ما وظیفه اونه؟ هموطن، به پا خیز.
هموطن محترم، هیچکس به فکر ما نیست. هیچچیز رایگان به دست نمیآید؛ حتی نان و آب. پس آزادی کشور هم رایگان نیست. آمریکا به فکر منافع خودش و متحدانش هست. ما هم باید به فکر کشور و منافع خودمون باشیم.
یعنی قرار نیست ما ایران رو بدون این حکومت ببینیم؟ توافق باعث نمیشه ما یادمون بره چه خونهایی از دست رفته.
آقای ترامپ، تو به ما قول دادی و گفتی کمک در راه است. ما چهلهزار کشته دادیم و تو قول دادی که به ما کمک میکنی. آیا کمک تو یک توافق هستهای جدید با جمهوری اسلامی بود؟
هموطن، از شنیدن کلمه توافق ناراحت نشید. چرا که اگه توافقی بشه، جمهوری اسلامی دیگه موجودیت خودش رو از دست داده. همین الان هم جنگ داخلی بین خودشون راه افتاده.
زندهایم؛ نه از روی عادت بلکه از روی امید. خواهش میکنم دنیا سکوت نکند. از ترامپ خواهش میکنم با قاتلین ۴۰ هزار نفر مذاکره نکند. به امید آزادی.
ترامپ و نتانیاهو کمک خودشون رو رسوندن و ما نباید توقع داشته باشیم که اونا سقوط رژیم رو نهایی کنن. نبرد اصلی و نهایی رو فقط ما مردم انجام میدیم.
واقعا دیگه خسته شدیم و زندگی برای مردم سخت شده. اگه قرار بود جنگ رو نصفه راه ول کند، ایکاش از اول جنگ راه نمیانداخت. مردم ما بیچاره شدن.
مادرم از انواع دردها و بیماریها داره جون میده، اما به خاطر شرایط افتضاح اقتصادی نمیتونیم درمانش کنیم. خواهش میکنم ما رو از این وضعیت نجات بدید. واقعا دیگه خسته شدیم.
ترامپ در طول جنگ فقط دو بار از مردم ایران حرف زد و اون هم برای تحت فشار گذاشتن جمهوری اسلامی برای امضای توافق بود. این آمریکاییها غیر از منافعشون هیچچیز دیگری براشون مهم نیست.
زمان جنگ ترس بود، اما تهش امید قشنگی وجود داشت که قراره خیلی چیزها تغییر کنه. الان ناامیدی و افسردگی به حدی در مردم بالاست که مثل مردگان متحرک زندگی میکنیم. اگه قرار هست مذاکرهای بشه، وضعیت مردم و تغییر حکومت با انتخاب مردم هم باید جزوش باشه.
ترامپ من بهت امید داشتم؛ نه فقط من بلکه ۸۰ میلیون ایرانی. اینا آدم توافق نیستن. روز به روز قیمتها بالا میره و سفرهها کوچکتر میشه. به دادمون برسید.
ترامپ کاری کرد که تو خواب هم نمیدیدیم. حالا بدهکارمون شده؟ نجات ما وظیفه اونه؟ هموطن، به پا خیز.
هموطن محترم، هیچکس به فکر ما نیست. هیچچیز رایگان به دست نمیآید؛ حتی نان و آب. پس آزادی کشور هم رایگان نیست. آمریکا به فکر منافع خودش و متحدانش هست. ما هم باید به فکر کشور و منافع خودمون باشیم.
یعنی قرار نیست ما ایران رو بدون این حکومت ببینیم؟ توافق باعث نمیشه ما یادمون بره چه خونهایی از دست رفته.
آقای ترامپ، تو به ما قول دادی و گفتی کمک در راه است. ما چهلهزار کشته دادیم و تو قول دادی که به ما کمک میکنی. آیا کمک تو یک توافق هستهای جدید با جمهوری اسلامی بود؟