روشنگری حق دفاع ایران برابر استفاده آمریکا و اسرائیل از پایگاه امارات
ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران:
مصونیّت قلمرو دولت بیطرف، مشروط به رعایت دقیق تعهدات بینالمللی است و در صورت احراز ناتوانی یا امتناع دولت میزبان از کنترل فعّالیّتهای نظامی دشمنان، این پایگاه به اهداف نظامی مشروع تبدیل شده و دولت مورد تعرّض، از حق ذاتی دفاع مشروع بر اساس ماده ۵۱ منشور ملل متحد برخوردار میگردد.
وضعیّت امارات متحده عربی بهواسطه میزبانی از تأسیسات نظامی ایالاتمتحده آمریکا و نقشی که این پایگاه در مخاصمات مسلحانه علیه جمهوری اسلامی ایران ایفا نمودهاند، از حیث حقوقی واجد اهمیّت تحلیلی ویژهای است.
امارات متحده عربی در جریان مخاصمات مسلحانه اسفند ۱۴۰۴، مواضعی دال بر عدم مشارکت در درگیریها اتخاذ نمود و بهگونهای تلویحی، وضعیّت بیطرفی را برای خویش مفروض داشت. بااینحال، میزبانی این کشور از پایگاه هوایی الظفره (Al Dhafra Air Base) که میزبان جناح اعزامی ۳۸۰ ام نیروی هوایی ایالاتمتحده (380th Air Expeditionary Wing) با حدود ۲ هزار نیروی نظامی، شامل جنگندههای رادارگریز F-35، هواپیماهای شناسایی، پهپادهای رزمی و هواپیماهای سوخترسان هوایی است، پرسشهای حقوقی عمیقی را در باب انطباق این وضعیّت با الزامات بیطرفی مطرح میسازد.
کنوانسیون پنجم لاهه در ماده ۳، استفاده از تأسیسات مستقر در قلمرو دولت بیطرف برای مقاصد صرفاً نظامی و مخابره با نیروهای متخاصم را ممنوع ساخته است.
بر اساس پروتکل الحاقی اول به کنوانسیونهای ژنو مصوّب ۱۹۷۷، تأسیساتی که «کمک مؤثری به اقدام نظامی» کنند، به «هدف نظامی مشروع» تبدیل میشوند. مستندات میدانی حاکی از آن است که پایگاه الظفره در امارات، نقشی محوری در عملیاتهای نظامی علیه جمهوری اسلامی ایران ایفا نموده است.
آیا امارات متحده عربی اراده یا توانایی لازم برای اعمال «قرنطینه نظامی» بر پایگاههای مستقر در قلمرو خود و ممانعت از استفاده عملیاتی از آنها علیه همسایه شمالی خود را داشته است؟ پاسخ به این پرسش، مستلزم توجّه به دو سناریوی حقوقی متمایز است.
مشروح این گزارش را اینجا tasnimnews.ir بخوانید
ستاد حقوق بشر جمهوری اسلامی ایران:
مصونیّت قلمرو دولت بیطرف، مشروط به رعایت دقیق تعهدات بینالمللی است و در صورت احراز ناتوانی یا امتناع دولت میزبان از کنترل فعّالیّتهای نظامی دشمنان، این پایگاه به اهداف نظامی مشروع تبدیل شده و دولت مورد تعرّض، از حق ذاتی دفاع مشروع بر اساس ماده ۵۱ منشور ملل متحد برخوردار میگردد.
وضعیّت امارات متحده عربی بهواسطه میزبانی از تأسیسات نظامی ایالاتمتحده آمریکا و نقشی که این پایگاه در مخاصمات مسلحانه علیه جمهوری اسلامی ایران ایفا نمودهاند، از حیث حقوقی واجد اهمیّت تحلیلی ویژهای است.
امارات متحده عربی در جریان مخاصمات مسلحانه اسفند ۱۴۰۴، مواضعی دال بر عدم مشارکت در درگیریها اتخاذ نمود و بهگونهای تلویحی، وضعیّت بیطرفی را برای خویش مفروض داشت. بااینحال، میزبانی این کشور از پایگاه هوایی الظفره (Al Dhafra Air Base) که میزبان جناح اعزامی ۳۸۰ ام نیروی هوایی ایالاتمتحده (380th Air Expeditionary Wing) با حدود ۲ هزار نیروی نظامی، شامل جنگندههای رادارگریز F-35، هواپیماهای شناسایی، پهپادهای رزمی و هواپیماهای سوخترسان هوایی است، پرسشهای حقوقی عمیقی را در باب انطباق این وضعیّت با الزامات بیطرفی مطرح میسازد.
کنوانسیون پنجم لاهه در ماده ۳، استفاده از تأسیسات مستقر در قلمرو دولت بیطرف برای مقاصد صرفاً نظامی و مخابره با نیروهای متخاصم را ممنوع ساخته است.
بر اساس پروتکل الحاقی اول به کنوانسیونهای ژنو مصوّب ۱۹۷۷، تأسیساتی که «کمک مؤثری به اقدام نظامی» کنند، به «هدف نظامی مشروع» تبدیل میشوند. مستندات میدانی حاکی از آن است که پایگاه الظفره در امارات، نقشی محوری در عملیاتهای نظامی علیه جمهوری اسلامی ایران ایفا نموده است.
آیا امارات متحده عربی اراده یا توانایی لازم برای اعمال «قرنطینه نظامی» بر پایگاههای مستقر در قلمرو خود و ممانعت از استفاده عملیاتی از آنها علیه همسایه شمالی خود را داشته است؟ پاسخ به این پرسش، مستلزم توجّه به دو سناریوی حقوقی متمایز است.
مشروح این گزارش را اینجا tasnimnews.ir بخوانید