نورالله مرادی، معاون سابق آموزش و مشارکتهای مردمی سازمان حفاظت محیطزیست نوشت: بومگردی ، فراتر از یک تفریح ساده، یک فلسفه نوین برای زیستن و تماشا کردن است؛ دعوتی است به بازگشت به اصالتهایی که در هیاهوی صنعتیشدن گم شدهاند. بومگردی پلی است میان میراث گذشتگان و نیازهای نسل آینده، که در آن مسافر نه یک «مصرفکننده»، بلکه یک «ناظر مسئول» است.
اهمیت بومگردی در «پایداری» نهفته است. در گردشگری سنتی ، هدف اصلی سودآوری کوتاه مدت است که اغلب منجر به تخریب محیط زیست و فرسایش فرهنگی میشود. اما بومگردی بر سه ستون اصلی استوار است: حفاظت از محیط زیست، رعایت حقوق جامعه محلی و ایجاد تجربه یادگیری. اهمیت این مدل در آن است که به طبیعت به چشم یک «منبع تمامنشدنی» نگاه نمیکند، بلکه آن را امانتی پر ارزش میداند که برای حفظش باید کوشید و ارزشش را یادآور شد.