ترجمه ماشینی
گزارشهای زیادی از رسانههای مختلف منتشر شده است که میگویند یک چیز، مذاکرات به جایی نمیرسد و حملات مجدد به ایران موضوع زمان است.
برخی از آنها چند روز فرصت دارند تا اقدام مشترک آمریکا و اسرائیل را آغاز کنند.
به نظر من، همه نشانهها نشان میدهد که واقعاً این اتفاق خواهد افتاد.
در اینجا چیزی است که شما باید بدانید:
1. برنامه هسته ای ایران همچنان یک تهدید است. اورانیوم غنی شده در زیر زمین در اتزپان با دهانه های مسدود شده مدفون شده است و بمب های دست ساز در این مجتمع مستقر شده است. هر گونه تلاش برای رسیدن به اورانیوم بسیار پیچیده خواهد بود و مستلزم انزوای میدان توسط صدها نیروی زمینی است که در آنجا فرود می آیند.
مابقی تاسیسات برنامه در آخرین عملیات کمترین آسیب دیدند و هنوز کار برای برچیده شدن نهایی آنها وجود دارد.
2. ایران در ماه گذشته نتوانست موجودی موشکی خود را در خطوط تولید پر کند و اکنون آنها به آنچه در "شهرهای موشکی" زنده مانده از حملات مکرر متکی هستند. این شامل صدها پرتابگر نیز می شود که به اعتقاد من به مخفیگاه های خود در سراسر کشور منتقل شده اند. تهدید بالستیک هنوز وجود دارد و داستان با آن تمام نشده است.
3. سیستم لجستیکی ایران با بمباران بسیاری از انبارهای مهمات در اواخر آخرین عملیات به شدت آسیب دید. نه تنها در مراکز لجستیکی، بلکه در پایگاه های هوایی نظامی. همچنین شامل ذخایر سوخت برای هواپیماهای مختلف است. بنابراین در این زمینه نیروی زمینی و نیروی هوایی از کمبود مهمات و ابزاری که بتواند مأموریت خود را انجام دهد، رنج میبرد. از اینکه صنایع نظامی آسیب دیدند و توانایی تامین نیروی نظامی بسیار کم است، صحبت نکنیم.
همچنین اضافه میکنم که سیستم حملونقل ریلی هدف است و با وجود اینکه پلهای ریلی که در دو روز آسیب دیده بودند، قبلاً بازسازی شدهاند، اما میتوان فرض کرد که در آینده نیز تلاش خواهند کرد تا عملیات مشابهی را انجام دهند.
4. در کل صنعت نظامی مشکل دارد که نه تنها تاسیسات آن از بین رفت، بلکه به فرآیند تولید مواد اولیه در کارخانه های فولاد آسیب وارد شد. عرضه فولاد در شرایط بحرانی قرار دارد که فقط کارخانه های کوچک می توانند خلاءهای ایجاد شده را پر کنند و واقعاً ظرفیت چنین کاری را ندارند.
5. چندین تاسیسات در صنعت پتروشیمی آسیب دیدند، اما ایران همچنان می تواند نفت را پمپاژ، فرآوری و صادر کند. مشکل محاصره هرمز توسط آمریکاست که این امر را مختل می کند.
من می توانم ادامه دهم، اما به یاد داشته باشید که ایران بسیار ضعیف تر است. تهدیدی که برای محیط زیست خود ایجاد می کند هنوز وجود دارد. او هنوز هم می تواند از طریق قاچاق مرزی و گمرک از طریق هرمز پول بیاورد. اما این کشوری است که به زانو در آمده است و به دنبال کاهش تنش با ایالات متحده است (بدون اینکه واقعاً به "احترام" آن لطمه ای وارد شود).
باید محکم نگه داشت، به صبر نیاز داشت و امیدوار بود که اگر به دور دیگری رفتیم، ایرانی ها پرچم سفید را به اهتزاز درآورند و از جاه طلبی های خود دست بردارند.
برخی از آنها چند روز فرصت دارند تا اقدام مشترک آمریکا و اسرائیل را آغاز کنند.
به نظر من، همه نشانهها نشان میدهد که واقعاً این اتفاق خواهد افتاد.
در اینجا چیزی است که شما باید بدانید:
1. برنامه هسته ای ایران همچنان یک تهدید است. اورانیوم غنی شده در زیر زمین در اتزپان با دهانه های مسدود شده مدفون شده است و بمب های دست ساز در این مجتمع مستقر شده است. هر گونه تلاش برای رسیدن به اورانیوم بسیار پیچیده خواهد بود و مستلزم انزوای میدان توسط صدها نیروی زمینی است که در آنجا فرود می آیند.
مابقی تاسیسات برنامه در آخرین عملیات کمترین آسیب دیدند و هنوز کار برای برچیده شدن نهایی آنها وجود دارد.
2. ایران در ماه گذشته نتوانست موجودی موشکی خود را در خطوط تولید پر کند و اکنون آنها به آنچه در "شهرهای موشکی" زنده مانده از حملات مکرر متکی هستند. این شامل صدها پرتابگر نیز می شود که به اعتقاد من به مخفیگاه های خود در سراسر کشور منتقل شده اند. تهدید بالستیک هنوز وجود دارد و داستان با آن تمام نشده است.
3. سیستم لجستیکی ایران با بمباران بسیاری از انبارهای مهمات در اواخر آخرین عملیات به شدت آسیب دید. نه تنها در مراکز لجستیکی، بلکه در پایگاه های هوایی نظامی. همچنین شامل ذخایر سوخت برای هواپیماهای مختلف است. بنابراین در این زمینه نیروی زمینی و نیروی هوایی از کمبود مهمات و ابزاری که بتواند مأموریت خود را انجام دهد، رنج میبرد. از اینکه صنایع نظامی آسیب دیدند و توانایی تامین نیروی نظامی بسیار کم است، صحبت نکنیم.
همچنین اضافه میکنم که سیستم حملونقل ریلی هدف است و با وجود اینکه پلهای ریلی که در دو روز آسیب دیده بودند، قبلاً بازسازی شدهاند، اما میتوان فرض کرد که در آینده نیز تلاش خواهند کرد تا عملیات مشابهی را انجام دهند.
4. در کل صنعت نظامی مشکل دارد که نه تنها تاسیسات آن از بین رفت، بلکه به فرآیند تولید مواد اولیه در کارخانه های فولاد آسیب وارد شد. عرضه فولاد در شرایط بحرانی قرار دارد که فقط کارخانه های کوچک می توانند خلاءهای ایجاد شده را پر کنند و واقعاً ظرفیت چنین کاری را ندارند.
5. چندین تاسیسات در صنعت پتروشیمی آسیب دیدند، اما ایران همچنان می تواند نفت را پمپاژ، فرآوری و صادر کند. مشکل محاصره هرمز توسط آمریکاست که این امر را مختل می کند.
من می توانم ادامه دهم، اما به یاد داشته باشید که ایران بسیار ضعیف تر است. تهدیدی که برای محیط زیست خود ایجاد می کند هنوز وجود دارد. او هنوز هم می تواند از طریق قاچاق مرزی و گمرک از طریق هرمز پول بیاورد. اما این کشوری است که به زانو در آمده است و به دنبال کاهش تنش با ایالات متحده است (بدون اینکه واقعاً به "احترام" آن لطمه ای وارد شود).
باید محکم نگه داشت، به صبر نیاز داشت و امیدوار بود که اگر به دور دیگری رفتیم، ایرانی ها پرچم سفید را به اهتزاز درآورند و از جاه طلبی های خود دست بردارند.
ישנם דיווחים רבים מכמה כלי תקשורת שאומרים דבר אחד, המו"מ לא מתקדם לשום מקום, ותקיפות מחודשות באיראן זה שאלה של זמן.
כמה מהם נותנים ימים בודדים עד שיתחילו פעולה משותפת אמריקאית-ישראלית.
להערכתי, כל הסימנים מראים שאכן זה מה שיקרה.
הנה מה שצריך לדעת:
1. תכנית הגרעין האיראנית עדיין מהווה איום. האורניום המועשר קבור בתת-קרקע באצפהאן, עם פתחים חסומים, וש"גים שנפרסו במתחם. כל ניסיון להגיע לאורניום יהיה מורכב מאוד, וידרוש בידוד זירה ע"י מאות כוחות קרקעיים שינחתו שם.
שאר המתקנים של התכנית נפגעו באופן מינימלי במבצע האחרון, ויש עוד עבודה לעשות כדי לפרק אותם סופית.
2. איראן לא יכלה לחדש את מלאי הטילים שלה בפסי הייצור בחודש האחרון, וכעת הם מסתמכים על מה ששרד ב"ערי הטילים" ששרדו את התקיפות החוזרות ונשנות שהיו. זה כולל גם מאות משגרים, שאני מאמין שהועברו למקומות המחבוא שלהם ברחבי המדינה. האיום הבליסטי עדיין קיים, והסיפור איתו לא נגמר.
3. המערך הלוגיסטי האיראני נפגע קשות כשמחסני תחמושת רבים הופצצו לקראת סוף המבצע האחרון. לא רק במרכזים לוגיסטיים, אלא גם בבסיסי התעופה הצבאיים. כולל גם מלאי דלק עבור כלי התעופה השונים. אז מהבחינה הזאת, כוחות היבשה וכוחות האוויר סובלים ממחסור של תחמושת וכלים שיכולים לבצע את המשימה שלהם. שלא נדבר על כך שהתעשיות הצבאיות נפגעו ויכולת אספקת האמל"ח הוא מאוד נמוך.
אוסיף גם שהמערך השינוע המסילתי מהווה מטרה, ולמרות שגשרי מסילת הברזל שנפגעו ביומיים כבר שוקמו, אפשר להניח שינסו לבצע פעולה דומה שוב בעתיד.
4. התעשייה הצבאית בכללותה בבעייה שלא רק המתקנים שלה הושמדו, אלא גם תהליך ייצור חומרי הגלם במפעלי הפלדה נפגע. תספוקת הפלדה נמצא במצב קריטי כשרק מפעלים קטנים יכולים למלא את הפערים שנוצרו, והם לא באמת בעלי קיבולת בשביל דבר כזה.
5. מספר מתקנים בתעשיית הפטרוכימית נפגעו, אך איראן עדיין יכולה לשאוב, לעבד ולייצא נפט. הבעיה היא המצור האמריקאי בהורמוז, שמשבש את זה.
אני יכול להרחיב עוד ועוד, אבל זכרו שאיראן הרבה יותר חלשה. האיום שהיא מהווה לסביבה שלה עדיין קיים. היא עדיין יכולה להכניס כסף באמצעות הברחות בגבולות ומכס דרך הורמוז. אך זו מדינה על הברכיים ונואשת לירידת המתיחות מול ארה"ב (מבלי שהיא צריכה באמת לפגוע ב"כבוד" שלה).
צריך להחזיק חזק, צריך אורך רוח, ולקוות שבמידה ויוצאים לסבב נוסף, האיראנים ירימו דגל לבן ויוותרו על השאיפות שלהם.