مجله فورچون در گزارشی هشدار داده که جهان در آستانه موج دوم بحران انرژی قرار دارد؛ بحرانی که ریشه در اختلال عرضه ناشی از درگیری نظامی علیه ایران دارد و با وجود قیمت ۱۰۰ دلاری نفت، کمبود فیزیکی واقعی در حال شکل گرفتن است.
بر اساس این گزارش، ذخایر جهانی نفت تنها پاسخگوی ۹۸ روز تقاضا است و بحران تنگهی هرمز تاکنون کمبودی بیش از یک میلیارد بشکه ایجاد کرده. از مجموع ۸.۴ میلیارد بشکه ذخیره موجود، تنها ۸۰۰ میلیون بشکه قابل استفادهی عملی است. دولتها تاکنون ۲۸۰ میلیون بشکه از ذخایر استراتژیک خود را آزاد کردهاند، اما این بافر رو به اتمام است.
فورچون تأکید میکند که قیمتگذاری کنونی بازار بر پایهی امید به صلح صورت گرفته، نه واقعیت انبارها؛ و اگر تنگهی هرمز تا پایان ژوئن (۱۰ تیر) بسته بماند، قیمت نفت از مرز ۱۵۰ دلار عبور خواهد کرد.
پیامدهای این بحران در آسیا از هماکنون قابل مشاهده است. فیلیپین هفتهی کاری را به چهار روز کاهش داده، تایلند محدودیت استفاده از کولر وضع کرده و هند از شهروندان خواسته از سفر پرهیز کنند و در خانه کار کنند. ارزهای آسیایی به پایینترین سطح تاریخی خود رسیدهاند و با جهش قیمت گازوئیل و کود کشاورزی، کشاورزان تایلند و ویتنام توان کاشت ندارند؛ وضعیتی که فورچون آن را پیشدرآمد قحطی و ناآرامی اجتماعی ارزیابی میکند.
موج دوم شوک انرژی به دلیل جنگ علیه ایران در راه است
#بازتاب جنگ
فورچون: جهان با وجود قیمت ۱۰۰ دلاری نفت، در حال فرو رفتن در بحران واقعی کمبود عرضه است.
۱. تخلیه بیسابقه ذخایر جهانی
ذخایر نفت تنها برای ۹۸ روز تقاضا کفایت میکند. بحران هرمز باعث کمبود بیش از یک میلیارد بشکه نفت شده است.
۲. شکاف میان قیمت بازار و واقعیت فیزیکی
بازار بر اساس آرزوی صلح قیمتگذاری شده نه واقعیت انبارها. اگر هرمز تا پایان ژوئن ( ۱۰ تیر ) بسته بماند، قیمت از ۱۵۰ دلار عبور میکند.
۳. نزدیکی به نقطه بیبازگشت
از ۸.۴ میلیارد بشکه ذخیره، تنها ۸۰۰ میلیون بشکه قابل استفاده است. دولتها ۲۸۰ میلیون بشکه از ذخایر استراتژیک را آزاد کردهاند اما این بافر در حال اتمام است.
۴. نابودی تقاضا و ریاضت انرژی در آسیا
فیلیپین هفته کاری را ۴ روزه کرده، تایلند محدودیت کولر وضع کرده و هند از مردم خواسته سفر نروند و از خانه کار کنند.
۵. موج دوم بحران؛ رکود، سقوط ارز و گرسنگی
ارزهای آسیا به پایینترین سطح تاریخی رسیدهاند. با جهش قیمت گازوئیل و کود، کشاورزان تایلند و ویتنام توان کاشت ندارند که به قحطی و ناآرامی میانجامد.