راز جامعه ایران در عدد و نظرسنجی نیست
ملتی که با یک شایعه فرو نمیریزد
«پرویز امینی» در برنامه بعثت مردم و ساخت آینده:
اصلاً بحث عدد و رقم و نظرسنجیها فرعی است. آنچه در جامعه ایران رخ داده بسیار بزرگتر از این حرفهاست. ما هنوز عمق این ماجرا را درست درک نکردهایم. واقعیت این است که کمتر جامعهای در تاریخ توانسته چنین ظرفیتی از خود نشان دهد و حتی امروز هم در جهان به سختی میتوان نمونهای برای آن پیدا کرد. این نشان میدهد جامعه ایران از بنیه و ظرفیت بالایی برخوردار است.
امروز با جامعهای روبهرو هستیم که پیچیدگیها و آگاهیهای دیگری دارد. بنابراین تحلیل آن صرفاً با عدد و رقم و اینکه چند بار در تجمعی شرکت شده، تحلیل دقیقی نیست. در دل همین جامعه عقلانیت و خوداصلاحی هم وجود دارد.
نمونهاش را در همین تجمعات میتوان دید. گاهی یک مداح در طعنه به امام جمعه رشت و یا مداحی دیگر در کنایه به آقای ظریف میگوید، اما بلافاصله فرد دیگری از همان جریان میآید و آن را اصلاح میکند. یعنی جامعه اجازه نمیدهد تریبونها به سمت افراط بروند. این یعنی آگاهی، شعور و نوعی سازمان اجتماعی زنده در جامعه وجود دارد. به نظر من باید از «رویکرد تداوم» صحبت کرد.
یکی از مهمترین نشانههایی که امروز در جامعه ایران دیده میشود، افزایش حس تعلق به ایران و نمادهای ملی است. در برخی تجمعات شاهد صحنههایی بودیم که شاید پیش از این سابقه نداشت: پرچمگردانیهای گسترده، مردمی که ساعتها با افتخار پرچم ایران را در دست گرفته بودند. حتی کسانی که بهصورت فردی و تنها در خیابان ایستاده بودند و پرچم را بالا نگه داشته بودند. چنین تجربهای از نمایش تعلق و افتخار به ایران کمتر در گذشته دیده شده است.
تغییر مسئله مهمی است و ما باید روی «تغییر» کار کنیم. دقیقاً از همینجا اختلاف میان دو نگاه شکل میگیرد؛ یک نگاه که به تغییر باور دارد و نگاهی دیگر که وضع موجود را کافی میداند و میگوید همین شرایط فعلی کفایت میکند.
ملتی که با یک شایعه فرو نمیریزد
«پرویز امینی» در برنامه بعثت مردم و ساخت آینده:
اصلاً بحث عدد و رقم و نظرسنجیها فرعی است. آنچه در جامعه ایران رخ داده بسیار بزرگتر از این حرفهاست. ما هنوز عمق این ماجرا را درست درک نکردهایم. واقعیت این است که کمتر جامعهای در تاریخ توانسته چنین ظرفیتی از خود نشان دهد و حتی امروز هم در جهان به سختی میتوان نمونهای برای آن پیدا کرد. این نشان میدهد جامعه ایران از بنیه و ظرفیت بالایی برخوردار است.
امروز با جامعهای روبهرو هستیم که پیچیدگیها و آگاهیهای دیگری دارد. بنابراین تحلیل آن صرفاً با عدد و رقم و اینکه چند بار در تجمعی شرکت شده، تحلیل دقیقی نیست. در دل همین جامعه عقلانیت و خوداصلاحی هم وجود دارد.
نمونهاش را در همین تجمعات میتوان دید. گاهی یک مداح در طعنه به امام جمعه رشت و یا مداحی دیگر در کنایه به آقای ظریف میگوید، اما بلافاصله فرد دیگری از همان جریان میآید و آن را اصلاح میکند. یعنی جامعه اجازه نمیدهد تریبونها به سمت افراط بروند. این یعنی آگاهی، شعور و نوعی سازمان اجتماعی زنده در جامعه وجود دارد. به نظر من باید از «رویکرد تداوم» صحبت کرد.
یکی از مهمترین نشانههایی که امروز در جامعه ایران دیده میشود، افزایش حس تعلق به ایران و نمادهای ملی است. در برخی تجمعات شاهد صحنههایی بودیم که شاید پیش از این سابقه نداشت: پرچمگردانیهای گسترده، مردمی که ساعتها با افتخار پرچم ایران را در دست گرفته بودند. حتی کسانی که بهصورت فردی و تنها در خیابان ایستاده بودند و پرچم را بالا نگه داشته بودند. چنین تجربهای از نمایش تعلق و افتخار به ایران کمتر در گذشته دیده شده است.
تغییر مسئله مهمی است و ما باید روی «تغییر» کار کنیم. دقیقاً از همینجا اختلاف میان دو نگاه شکل میگیرد؛ یک نگاه که به تغییر باور دارد و نگاهی دیگر که وضع موجود را کافی میداند و میگوید همین شرایط فعلی کفایت میکند.