جنبشی بدون دستور
روایت حمیدرضا جلاییپور از شبهای دفاع از کشور
عضو هیئت علمی دانشگاه تهران در برنامه بعثت مردم و ساخت آینده:
من داوطلبانه به همه میدانهایی که رفتم، فقط با یک سؤال رفتم: این جمعیتی که آمدهاند، چگونه و با چه انگیزهای آمدهاند؟
آنچه دیدیم، یک حضور کاملاً خودانگیخته، داوطلبانه و خودجوش بود. ما شاهد تجمعهای شبانه مردم ایران بودیم؛ میشود گفت در دفاع از کشور.
بعضیها میگویند: «مگر همه ملت ایران بودند؟» حتی انقلاب ۵۷ که مردمیترین انقلاب قرن بیستم بود، حدود ده درصد مشارکت تظاهراتی داشت.
در این جریان، شما حدود ۷۰ شب بهویژه تا قبل از آتشبس در بیش از ۴۰۰ شهر شاهد حضور مردم بودید. تا جایی که من بررسی کردم، فقط در تهران بیش از ۵۰ میدان محل حضور مردم در دفاع از کشور بود.
من اسم این را جنبش میگذارم؛ نه شورش. چون مردم آگاهانه آمدند، میدانستند برای چه آمدهاند: برای دفاع از کشور و دفاع از نظام.
در تاریخ معاصر ایران، هیچوقت چنین پدیدهای نداشتهایم که در این همه شب و در این همه نقطه، چنین تجمع گستردهای بدون حادثه جدی شکل بگیرد.
روایت حمیدرضا جلاییپور از شبهای دفاع از کشور
عضو هیئت علمی دانشگاه تهران در برنامه بعثت مردم و ساخت آینده:
من داوطلبانه به همه میدانهایی که رفتم، فقط با یک سؤال رفتم: این جمعیتی که آمدهاند، چگونه و با چه انگیزهای آمدهاند؟
آنچه دیدیم، یک حضور کاملاً خودانگیخته، داوطلبانه و خودجوش بود. ما شاهد تجمعهای شبانه مردم ایران بودیم؛ میشود گفت در دفاع از کشور.
بعضیها میگویند: «مگر همه ملت ایران بودند؟» حتی انقلاب ۵۷ که مردمیترین انقلاب قرن بیستم بود، حدود ده درصد مشارکت تظاهراتی داشت.
در این جریان، شما حدود ۷۰ شب بهویژه تا قبل از آتشبس در بیش از ۴۰۰ شهر شاهد حضور مردم بودید. تا جایی که من بررسی کردم، فقط در تهران بیش از ۵۰ میدان محل حضور مردم در دفاع از کشور بود.
من اسم این را جنبش میگذارم؛ نه شورش. چون مردم آگاهانه آمدند، میدانستند برای چه آمدهاند: برای دفاع از کشور و دفاع از نظام.
در تاریخ معاصر ایران، هیچوقت چنین پدیدهای نداشتهایم که در این همه شب و در این همه نقطه، چنین تجمع گستردهای بدون حادثه جدی شکل بگیرد.