۱. ماهیت سلاح جدید؛ از «تولید» تا «ترانزیت» سلاح نفتی سنتی مبتنی بر «قطع تولید» بود. اما سلاح جدید ایران مبتنی بر «مسدودسازی فیزیکی ترانزیت» است. ایران ثابت کرد حتی اگر تمام دنیا نفت تولید کند، با بستن هرمز میتواند مانع رسیدن ۲۰ درصد نفت و گاز جهان به بازار شود.
۲. تکنولوژی نامتقارن، ضامن کارکرد سلاح ایران با ترکیبی از روشهای جنگ نامتقارن، هزینه عبور از تنگه را چنان بالا برده که حتی نیروی دریایی آمریکا نمیتواند تردد کشتیهای تجاری را تضمین کند.
۳. شکست راهبرد نظامی در بازگشایی مسیر یک ماه بمباران سنگین برای بازگشایی تنگه کافی نبود. این سلاح با حملات هوایی از بین نمیرود.
۴. تثبیت حاکمیت و اهرم «عوارض عبور» ایران تنگه هرمز را به یک «دارایی ملی» تبدیل کرده است: «پرداخت حق عبور یا توقف تجارت».
۵. شوک به معیشت آمریکاییها و بنزین ۵ دلاری قیمت پایه بنزین در آمریکا از ۴ دلار عبور کرده و احتمالاً تا پایان ماه به ۵ دلار میرسد.
۶. جمعبندی دوران «امنیت رایگان» در تنگه هرمز تحت نظارت نیروی دریایی آمریکا به پایان رسیده است.