من یک روانشناسم و هر روز برای پژوهش، مطالعه و نوشتن مقاله به اینترنت نیاز دارم. ما اینجا زندگیمون قطع شده، نه تنها اینترنت؛ درآمد و ارتباطات ما هم قطع شده. این شرایط سلامت روان مردم را تحت تاثیر قرار داده.
قطعی اینترنت فشار بدی به من ۱۹ ساله آورده؛ نمیتونم از هوش مصنوعی استفاده کنم، در یوتیوب فیلمهای آموزشی ببینم، یا در اوقات فراقت در پینترست سر کنم و بازیهایی مثل کلش و براول استارز انجام بدم. هیچ دل و جون و رمقی برامون نمونده.
کانفیگها خیلی گرونه. خیلیها که کسبوکارشون با اینترنته، از پس این هزینهها بر نمیان.
ما عملا در کشور خودمون به گروگان گرفته شدیم، حق حرف زدن نداریم، حق استفاده از اینترنت آزاد نداریم. این واقعا حق مردم ما نیست.
شرایط برای کنکوریها واقعا افتضاحه. هر روز یه خبر جدید میگن، با این حجم از استرس، تعطیلی مدرسهها و آموزشگاهها، اینترنت ضعیف و کمبود دسترسی به منابع درسی، واقعا هیچجوره نمیشه درس خوند.
برای این حقارتی که داره بابت ویپیان بهمون تحمیل میشه، عصبانی و غمگینم.