عباس محمدیان پژوهشگر حکمرانی فرهنگی نوشت: توسعه کریدورهای زمینی و منطقهای میتواند وابستگی به مسیرهای دریایی را کاهش داده و تابآوری اقتصادی کشور را تقویت کند.
واقعیت آن است که وابستگی ساختاری به مسیرهای دریایی، در غیاب آلترناتیوهای مؤثر زمینی، قدرت اثرگذاری چنین فشارهایی را چند برابر میکند.
اگر شبکهای از کریدورهای زمینی کارآمد، متنوع و نهادینه در پیرامون ایران شکل گرفته بود، امروز محاصره دریایی نمیتوانست تا این اندازه تعیینکننده و «گلوگاهی» عمل کند. کریدورها میتوانستند بهمثابه سوپاپهای اطمینان ژئواکونومیک، جریان تجارت را از مسیرهای جایگزین هدایت کرده و سطح آسیبپذیری را بهطور معناداری کاهش دهند.